En dan komt het moment. Het moment dat ik gebeld word door de aanstaande vader dat ze graag willen dat ik kom. Hun bevalling zet door. Vlug pak ik mijn tas, die al een aantal weken klaarstaat. Ik vul hem aan met nog wat power food. Ik regel opvang voor mijn kinderen en de honden en binnen het kwartier zit ik in de auto.

Onderweg naar het ziekenhuis probeer ik me vast voor te bereiden. Wat zal ik aantreffen? Een ontspannen moeder of juist niet? Hoe baat het met de vader? En met het stel samen? Zijn ze in contact of juist niet? De werkelijkheid is iedere keer anders. Maar het houdt mij in ieder geval lekker bezig tijdens mijn spurt naar the place to be.

Als ik de bevalkamer binnenkom, scan ik razendsnel wat ik zie. Een aanstaande moeder op de yogabal. Ze vangt haar weeën op en kijkt me aan met een bijzondere blik. Ja, ze gaat moeder worden. Ik zie het. De vader zorgt. Met alle aandacht. Ik begroet beiden en trek me meteen weer terug. Ze doen dit samen! De tijd verstrijkt en de weeën worden sterker. Haar rug doet nu pijn. Ik leg mijn handen op haar pijnplekken om de pijn te verzachten en geef de vader zachte aanwijzingen over hoe haar vast te houden tijdens een wee. Zo gaan we verder. Er is rust en sereniteit en dat brengt de mama in haar bevallingsbubble. Altijd weer bijzonder om te zien en te ervaren.

Wee voor wee gaat voorbij.

De verloskundige komt binnen en wil graag wat onderzoek doen. De mama wil dat ook graag. Na het onderzoek wordt de keuze gemaakt voor pijnbestrijding. Haar eigen wens. Zoals afgesproken. De weeën zetten verzacht door. Er is een heel ontspannen sfeer in de kamer. We kletsen wat, maken grapjes en de mama komt tot rust. De ontsluiting vordert snel. Bij volledige ontsluiting wordt de pijnstilling uitgezet, zodat de persweeën voelbaar kunnen gaan worden. Haar lichaam reageert snel en neemt het over. De weeën zijn sterk en de mama is sterk. Deze oerkracht gaat boven alles!

De verloskundige staat hands-off. Dit is tamelijk bijzonder tijdens een bevalling in het ziekenhuis. Ook zij wil laten gebeuren wat gebeurt. We steunen en ondersteunen en na een uur persen komt een prachtige baby ter wereld. Heel zacht en op eigen tempo. De ontlading is groot! Het is zo bijzonder om op dat moment te mogen zien hoe een papa en mama hun baby ontvangen. Vol liefde! Ook dan trek ik me terug en geniet op korte afstand mee.

Ook nu weer vind ik het bijzonder om te ervaren wat onze gezamenlijke voorbereiding tijdens de zwangerschap heeft gedaan. Alle ins en outs van mogelijke interventies tijdens de bevalling zijn besproken. Zo heeft deze mama heel bewust gekozen voor pijnbestrijding. Niet vanuit een automatisme of van tevoren gepland, maar heel bewust op dat ene moment. Dat maakt een belangrijk verschil. Deze mama heeft niet het gevoel dat ze gefaald heeft omdat ze de pijn niet aan kon, maar ze was juist trots op zichzelf omdat ze het lef had om bewust te kiezen. Haar keuze! Met dat gevoel heeft ze haar bevalling doorleefd en zo heeft ze het ook afgesloten. Hoe mooi is dat!